Mijn enigszins vernieuwde site draagt de naam waarom.blog. Op de homepage heb ik vermeld dat ik het ook over de waaroms in het persoonlijke leven wil hebben. Hier heb je er een en er volgen er t.z.t. nog wel meerderen.
Deze gaat over pesten op school. Misschien herken je hier iets van.
Een paar weken geleden fietsten we met onze vrienden vanuit Leusden, waar we gelogeerd waren, door de bossen en over de hei. Een schitterende fietstocht. We pauzeerden in Driebergen-Rijsenburg. Een prachtig dorp op de Utrechtse heuvelrug. Vijf jaar lang woonde ik er met mijn ouders op de Traay nr. 78. En wat bewaar ik fijne herinneringen aan dit dorp en de prachtige omgeving. Aan de ene kant de bossen, aan de andere kant de weilanden.
En niet te vergeten dat ene jaar op de lagere school aan de Arnhemse Bovenweg. Dat was een oase voor mij. Op de vorige school, in Terneuzen, werd ik altijd gepest. En op deze school niet. Ik leefde helemaal op. Achter de school lag een hoge heuvel. En als het sneeuwde mochten we, in plaats van gymnastiek, met sleeën van die heuvel af glijden. Dat ging natuurlijk met een rotgang. En ik, als bangeschijter, zat altijd bij een andere jongen achterop de slee. Prachtig!
Naar school en terug liep ik niet, maar marcheerde ik. Als kind was ik namelijk helemaal onder de indruk van de militairen van de Marechauseekazerne in Doorn die regelmatig door Driebergen marcheerden. Vandaar.
De school was een christelijke school. De vorige ook, maar die was om zo maar te zeggen: zwaar christelijk. Tegenwoordig noem je dat reformatorisch.
Mijn vader was streng christelijk, maar vooruit ik mocht in Driebergen naar een ‘gewone’ christelijke school.
Maar wat gebeurde er? Op een dag vertelde meneer Arends (vierde klas, nu groep 6) dat de Israëlieten uit Egypte trokken en dat God door de Rode Zee hen een pad baande. En toen het hele volk er doorheen was getrokken kwam Farao er met zijn leger achteraan en toen hij midden in de Rode Zee was verdween het pad en Farao en al zijn militairen verdronken. Een verhaal dat ik natuurlijk al een aantal keren uit de kinderbijbel had horen voorlezen. Maar, meneer Arends wees ons erop dat er bijbelonderzoekers waren die hadden ontdekt dat Farao helemaal niet was verdronken, maar dat hij nog jaren daarna had geleefd. Enkele klasgenoten protesteerden, maar Arends vond de uitleg van de bijbelonderzoekers toch juist. Thuisgekomen vertelde ik het en – je begrijpt het misschien al - het was mis. Mijn vader vond zo’n bijbeluitleg niet kunnen. Gevolg: na dat ene schooljaar moest ik naar een andere school.
Die school was in Zeist. Een school van de kerk waar wij lid van waren. Ik vond het vreselijk. Ik zie mij nog staan, van de zenuwen friemelend met het buskaartje in mijn handen, de eerste dag dat ik ernaar toe moest. Daar gekomen zijnde en ik was voorgesteld ging de meester (daar was het dus meester i.p.v. meneer) bidden. Ik bleef gewoon zitten, maar de jongens gingen allemaal staan, want dat deden de mannen tijdens het bidden in de kerk ook.
Enfin, het pesten begon weer, zij het in iets mindere mate dan voorheen. “Wat ben jij toch een raar jongentje”, beet een zoon van meester Van Dijk mij eens toe. Ik had geen weerwoord, durfde mij nooit te verdedigen. Diezelfde meester gaf mij eens een enorme klap midden in mijn gezicht. Dat mocht toen nog op school. Ik heb dan ook maar een woord voor deze school en dat is: rotschool. Later hoorde ik het begrip ‘emotionele beschadiging’ en dacht: ja, dat is het.
Vele jaren later dacht ik: het kan mij toch ook geen moer schelen of Farao met zijn leger verzopen is, het ging uiteindelijk om het behoud van de Israëlieten, na zoveel jaren slavernij, op weg naar het Beloofde Land gingen.
Al fietsend vertelde ik het gebeuren weer aan onze vriend. Al tig keren heb ik het verteld aan wie het maar horen wil. Dus nu ook aan jou. Dat ene gouden jaar en al die rottige jaren daaromheen. Het voortgezet onderwijs kon gelukkig weer in Driebergen, zonder pesten.
We dronken koffie bij de Huiskamer van Driebergen, Traay 84b, vier huizen verder vanwaar wij woonden. Een hele leuke koffiezaak waar je ook fijn kunt lunchen. Alles biologisch. Aardige mensen, leuk assortiment gebak – ook glutenvrij. Aanbevolen!
www.dehuiskamervandriebergen.nl
Nog even over de mogelijke oorzaak van pesten. In mijn geval was het op de school in Terneuzen (Zeeuws-Vlaanderen) dat wij van de overkant kwamen (Zuid-Beveland) en dan kwam je er nooit goed in. Maar in beide gevallen had het ook te maken met het strenge dichtgetimmerde godsdienstige systeem. Je kwam tenslotte wel van buiten.
Nu even in de tegenwoordige tijd. Het kan natuurlijk ook een hele andere oorzaak hebben. Je kunt niet goed meekomen. Je bent niet mooi genoeg. Je huidskleur wordt niet echt geaccepteerd. Je kleding is oubollig. Je seksuele geaardheid kan een oorzaak zijn dat je buiten de boot valt. Je gaat je steeds meer isoleren. Wordt angstig. Slaapt zegt. Ziet geen uitkomst meer.
Ik moet nog vaak denken aan dat meisje uit Staphorst dat op een avond een eind aan haar leven maakte. Ze werd gepest op school. Niemand had iets aan haar gemerkt, zelfs haar ouders niet. Ze wist alles te verbergen. Wat een drama!
Misschien is de oorzaak gewoon niet te achterhalen. Een andere school kan dé oplossing zijn. Wat het ergste is dat soms kinderen die gepest worden, later zelf gaan pesten. Een reactie van wat ze zelf hebben meegemaakt. Maar bepaald geen leuke reactie.
De jaren op school (lager- en voortgezet onderwijs) in Driebergen koester ik als een dankbare herinnering.
Reactie plaatsen
Reacties