De liefde voor Israël en voor het Joodse volk kwam bij mij tot bloei na die rampzalige zwarte zaterdag 7 oktober 2023. De volle omvang van dit drama drong pas enkele dagen daarna tot mij door. Hoe kon dit? Hoe konden er schoften zijn die zoiets presteerden? Ik vond dit onverdraaglijk. Net als dat ik het al sinds jaren daarvoor onverdraaglijk vind dat zo’n klein landje aan de Middellandse Zee geen bestaansrecht wordt gegund. Waarom eigenlijk niet? Waarom mogen de Joden geen eigen plek op de wereld hebben?
Als kind was mij de liefde voor Israël met de paplepel ingegeven. Mijn vader benadrukte altijd al dat Israël een volk is waar God een plan mee heeft. Wanneer een oorlog uitbrak zei hij: “Let maar op, Israël gaat deze oorlog winnen, daar zorgt God voor.” En hij kreeg gelijk. Ondanks alle pogingen die werden gedaan om Israël van de aardbodem te vernietigen, al die verschrikkelijke aanslagen in de loop van de jaren: Israël hield stand.
Maar om allerlei redenen kwam het er nooit van om zelf naar Israël te gaan. Tot vorig jaar maart. Mijn zwager was het jaar daarvoor met een Handen-uit-de-mouwen-reis van Christenen voor Israël (CVI) mee geweest en ik dacht: dat wil ik ook.
Ik bad wel iedere dag voor Israël en maakte zo nu en dan ook weleens wat geld over aan CVI of JNF (Joods Nationaal Fonds). Maar nu kon ik een klein steentje bijdragen om vrijwilligerswerk te gaan doen.
Op 19 maart vertrok ik met nog 33 mensen naar het Beloofde Land. En wat werd het een geweldige week. Om nooit te vergeten. Alleen al de ervaring om ook eens in Jeruzalem te zijn – al is het huidige Jeruzalem natuurlijk niet dezelfde stad als in de tijd van de Bijbel – vond ik heel bijzonder. De ceremonie bij de Klaagmuur bij de aanvang van de Shabbat vond ik indrukwekkend.
En dan werken voor de mensen in Israël. Snoeien, onkruid wieden in de regen, sinaasappels en citroenen plukken in de zon, wat een heerlijk werk om te doen en dan in zo’n fijne sfeer.
En niet te vergeten de dankbaarheid van mensen voor wat we deden. De ontmoeting bij de ouders van wijngaardenier Ethan is onvergetelijk. We werden allemaal onthaald met een knuffel van zijn moeder. Wat een lieve mensen en wat een waardering voor wat we deden. Ethan liet ons zijn exclusieve witte wijn proeven (we kregen maar één slokje huhu…) die alleen wordt gekocht door sterrenrestaurants.
Stel je even voor: we plukten met z’n allen 10.000 kg citroenen en 15.750 kg sinaasappels die anders aan de bomen waren weggerot. Dat te mogen doen gaf een enorm dankbaar gevoel.
Natuurlijk bezochten we ook de plaats des onheils: het Nova-festival terrein, nu een gedenkplaats voor allen die daar om het leven kwamen. Aangrijpend. Ook de laatste dag vlak voor vertrek bezochten we een gedenkplaats: het plein van de gijzelaars in Tel Aviv.
Wat had ik die week een energie. Korte nachten, waar ik slecht tegen kan. Ik heb ervaren wat er staat in Jesaja 40:29: ‘Hij geeft de vermoeide kracht en Hij vermeerdert de sterkte van wie geen krachten heeft.’ Aan die tekst heb ik mij die week vastgeklampt. Uitgerust arriveerde ik weer op Schiphol.
Israël is en blijft een land met een volk dat een enorme veerkracht bezit. Ze beginnen gewoon iedere keer weer opnieuw. De technologische- en medische ontwikkelingen staan op een zeer hoog niveau.
Een volk en een land waar ik steeds meer van ga houden. Bij gezondheid wil ik volgend voorjaar weer naar dat bijzondere volk. Ik heb al een lijstje van mensen die ik graag wil ontmoeten. Nederlanders die in Israël wonen. Ik ben hard aan het sparen. Wellicht kan ik dan ook het Lenny Kuhr-park bekijken. Een prachtig initiatief van vrienden van Israël en Lenny, hier in Friesland.
Ik wil in ieder geval een aantal dagen in Tel Aviv verblijven. Inmiddels heb ik al zoveel gelezen over deze stad dat ik graag de sfeer daar wil proeven en natuurlijk ook van het strand wil genieten. Lijkt me geweldig.
Ik beleef veel plezier aan het fotoboek ‘Tel Aviv’ van Didier Ben Loulou en Thomas Schlijper. Met boeiende tekst van o.a. Arthur van Amerongen: ‘Tel Aviv, misschien wel de leukste stad van de wereld’, Frits Barend: ‘Tel Aviv: veel veiliger voor vrouwen dan Amsterdam en Nederland’, Daphna Kuhr: ‘Een Joodse brabo in Tel Aviv’. Kortom: een boek dat bij iedere bladzijde de interesse in deze stad aanwakkert. Uitgeverij: Enzoknol.nl
Het is afwachten hoe de situatie zich in Israël ontwikkelt. Ik hoop van harte op shalom voor het volk dat nu al bijna 3 jaar in een oorlog zit. De mensen zijn het spuugzat. Logisch. De toeristen moeten weer komen die een belangrijke inkomstenbron voor Israël zijn. Toen ik er was viel mij ook al de sombere sfeer op. Vrolijk waren de mensen niet. Begrijpelijk als je land wordt aangevallen en het grootste deel van de wereld op je spuugt. Nederland voorop. Ik schaam me kapot.
Hoe meer de wereld Israël haat, hoe meer ik van dit land en zijn inwoners ga houden. En natuurlijk ook van de Joden in ons land die bijna geen leven meer hebben. Het woord Israël lijkt een vloek te zijn geworden.
Nog even dit: wie zich geroepen voelt om te reageren met de verwijzing naar Gaza en de “genocide die Israël pleegde” kan de moeite besparen. Ik heb nu al zo vaak geprobeerd uit te leggen dat Israël geen genocide pleegt maar keihard moet vechten om z’n voortbestaan, dat ik er nu niet meer op inga. Dit soort reacties verwijder ik meteen.
Reactie plaatsen
Reacties