Christenvervolging neemt toe

‘Simin Soheilinia in Iran zou al vrij moeten zijn, maar tot op heden ontbreekt elk spoor van haar. Het lijkt erop dat ze nog steeds vastzit in de Evin-gevangenis, als straf voor het leiden van een illegale huiskerk. Sinds de oorlog mogen gevangenen geen bezoek meer ontvangen en medische zorg wordt geweigerd.’

‘Tecleab Menghisteab in Eritrea is ter dood veroordeeld en moet tot die tijd in een isoleercel verblijven. Zijn dochter was pas zes toen hij op klaarlichte dag ontvoerd werd. Dr.Tecleab hield Bijbelstudies voor jongeren in de lokale Tigrigna-taal, waardoor velen tot geloof kwamen. Ondanks de spiedende ogen van de overheid, werkte hij tot op de dag van zijn ontvoering toegewijd door. Hij zit nu bijna 8.000 dagen gevangen. Hoogstwaarschijnlijk wordt hij gemarteld.’

‘Ezra Jin Mingri in China.“Mijn man deed wat elke goede predikant zou doen: het evangelie verkondigen  en getuigen van zijn geloof in Jezus Christus. Hij is onschuldig!”

Het zijn de woorden van de vrouw van pastor Ezra Jin Mingri. De Chinese predikant richtte de Zion Church op, met een groot bereik in het hele land. Tijdens een massa-arrestatie werden bijna dertig kerkleiders opgepakt.

Recent schreef Jin: “Wees niet bezorgd over mij. Ik beschouw het als vreugde om dit korte lijden omwille van het evangelie te verdragen.”’

Zomaar wat voorbeelden van Stichting Open Doors over christenen die omwille van hun geloof gevangen zitten. Bijna altijd in erbarmelijke omstandigheden. Want de gevangenissen in Azië en Afrika zijn heel wat anders dan de gevangenissen hier in Nederland. Om nog maar te zwijgen over martelingen die christenen moeten doorstaan.

Er spelen zich drama’s af in gezinnen van mensen die zich bekeren tot het christendom. Vader wordt gearresteerd en moeder en kinderen blijven in smorende onzekerheid achter. Kinderen worden gepest op school omdat ze christen zijn. Ze worden verstoten door hun families. Of gezinnen worden verbannen uit hun dorp. Hun broodwinning wordt hen ontnomen. Ze moeten vluchten, met achterlating van hun spullen, naar een ander dorp. Vaak kunnen zusterorganisaties van Open Doors hen helpen, zodat ze elders weer een handeltje kunnen opzetten om zo weer in hun levensonderhoud te kunnen voorzien.

Waarom is er in 50 landen op de wereld toch zo’n obsessie tegen christenen en waarom wordt er bijna nooit melding van gemaakt in de media? Is het niet belangrijk genoeg? Maar het gaat wel over 388 (!) miljoen christenen (1 op de 7) wereldwijd, die zware vervolging hebben te verduren. Maar nu geen verontwaardiging. Geen demonstraties. Geen boycot van sportevenementen van landen waar christenen worden vervolgd. Geen handelsboycot met China. Geen rode-lijn dominees. Je zou toch zeggen dat zij de eerste zouden moeten zijn die in het openbaar opkomen voor hun vervolgde broeders en zusters? Niets, maar dan ook niets. Alleen omdat Israël er niet mee gemoeid is. Dan is het blijkbaar niet zo interessant.

De top 10 van landen waar de vervolging het hevigst is zijn: Noord-Korea, Somalië, Jemen, Soedan, Eritrea, Syrië, Pakistan, Nigeria, Libië en Iran. Communistische, Hindoestaanse en Islamitische landen. De christenvervolging neemt nog steeds toe. Werden er in 2021 rond de 340 miljoen christenen vervolgd, vorig jaar 380 miljoen en nu al 388 miljoen. Schrikbarende cijfers. Eén voorbeeld: Syrië ging maar liefst van plek 18 naar 6 op de ranglijst, door de val van Assad en opkomst van jihadistische groepen.

Christenen zijn volgelingen van Jezus Christus, de zoon van God. Hij preekte 2000 jaar geleden de vrijheid die in Hem is en dat wie in Hem gelooft, eeuwig leven heeft. Dat staat haaks ten opzichte van godsdiensten waarin je jezelf moet waarmaken. Christus predikte vrede, andere godsdiensten prediken geweld en onverdraagzaamheid ten opzichte van andersdenkenden.

In de Koran worden christenen ‘mensen van het boek’ genoemd (4:171). Wie gelooft dat Jezus Gods zoon is wordt vervloekt: moge God hem in de strijd laten sneuvelen (9:30). 

Momenteel lees ik het boek van de Amerikaanse voorganger Andrew Brunson: ‘Gods gijzelaar’, een uitgave van de Stichting De Ondergrondse Kerk (SDOK). Samen met zijn vrouw Norine drijven ze drieëntwintig jaar zending in Turkije wanneer de Turkse autoriteiten hen in 2016 onverwachts arresteren. De autoriteiten laten Norine al snel vrij, maar zij beschuldigen Andrew van spionage en zetten hem gevangen. Het is aangrijpend om te lezen wat hij meemaakt in de gevangenis. Dankzij een wereldwijde gebedsbeweging en grote politieke druk vanuit de Verenigde Staten komt Andrew in oktober 2018 plotseling vrij.

Soms denk ik weleens: zou ik het aankunnen om vervolging te doorstaan? ‘Mijn zwakheid, Zijn kracht’ staat op de cover van genoemd boek. Ja, dat is het. En dat geldt voor iedereen op de hele wereld die te maken krijgt met vervolging. Al jaren verdiep ik mij enigszins in de materie van christenvervolging. En ik verbaas mij iedere keer weer hoe mensen in de meest erbarmelijke omstandigheden zich vastklampen aan God en soms toch proberen iets door te geven van Gods liefde aan hun medegevangen en hun bewakers. Niet zelden heeft hun getuigenis vrucht afgeworpen, waardoor mensen die lijnrecht tegenover hen stonden, tot geloof in Jezus Christus zijn gekomen. Juist in landen waar geloofsvervolging is, groeit de kerk. Bekend is de uitdrukking: ’Het bloed van de martelaren, is het zaad van de kerk’.

Blijft het Westen gevrijwaard van geloofsvervolging? Dat hoop ik wel, maar soms vrees ik van niet. Ook hier kan de ‘kandelaar’ zoals men dat noemt ‘worden weggenomen’, net als in Turkije. Importeer steeds meer islam, dan exporteer je steeds meer (christelijke) vrijheid. De Koran draagt de moslims nadrukkelijk op de ongelovigen - niet moslims - te bestrijden. Zij zijn immers niet meer dan varkens, apen, ezels en andere kwaadaardige viervoeters.

Zowel het boek van Andrew Brunson, de uitspraak van Ezra Jin Mingri dat hij het als vreugde beschouwd om dit korte lijden omwille van het evangelie te verdragen, en alles wat ik verder lees over de vervolging van christenen, maakt op mij diepe indruk.