Ik steun onze boeren

Daar gaan ze weer. Uit pure ellende en narigheid. Zij zijn de mensen die zorgen voor ons eten. En wat niet nodig is in Nederland exporteren we naar het buitenland. Niks mis mee toch? Export is ook belangrijk. Daar vaart ons land wel bij.

Dankzij de pesterijen van Brussel en Den Haag, waar een stel zielige bureaucraten van alles verzinnen om de boerenstand om zeep te helpen, hebben ze hun trekkers weer gestart voor een grootschalige demonstratie tegen een stikstofprobleem in de hoofden van politici, ambtenaren en milieugroepen.

Weet je wat ik mij afvraag? Wat zal er in het hoofd en het hart van de boeren omgaan? Ja, in grote getalen demonstreren geeft natuurlijk een kick. Het geeft mij al een beetje een kick, zo van: wow, daar gaan ze weer de helden van ons land. Ik steun onze boeren! Maar nu de emoties die hierachter zitten. De pijn, de tranen, de slapeloze nachten, de sfeer in huis. De partner van de boer die meelijdt, de kinderen die de spanning van hun ouders voelen en misschien ’s avonds in bed wel liggen te huilen. Want ook zij vinden het zo erg. Wanneer ik een filmpje zie waarop boeren en boerinnen huilen, moet ik zelf ook op m’n tanden bijten om niet te huilen.

Emoties kunnen een mens in beslag nemen. Kunnen je inwendig kapot maken. Je levensvreugde weg doen ebben. Nou ja, voor de buitenwacht hou je je misschien goed, maar thuis of alleen in de stal geef je je tranen de vrije loop. Heb ik daar nou zo hard voor gewerkt, zoveel voor geïnvesteerd? Mijn zoon/dochter wil zo graag straks de boerderij overnemen, want ook zij zijn gek met de koeien, de kalfjes, de varkens, de geiten. Waarom kan dat dan niet? We worden zo’n beetje behandeld als misdadigers. Dat laatste ervaren ook de vissers. Kotters gaan naar de sloop, want Brussel beslist.

Ik heb het al vaker geschreven. Ik kan zo enorm genieten als ik langs weilanden fiets en daar die grazende en herkauwende koeien zie. Daar gaat iets vredigs van uit. Heerlijk vind ik dat.

Maar alles wat vredig is, rust geeft, blijdschap geeft, harmonie geeft, gezelligheid geeft, moet uit Nederland verdwijnen. Wat overblijft zijn spanningen, angst, twijfels, vragen, ontevredenheid, boosheid. Dat kenmerkt het klimaat van Nederland.

Schreeuwende krantenkoppen, journaals, talkshows, ze stralen maar een ding uit: het gaat niet goed met Nederland. Politici die aanschuiven en soms zelf de ballen verstand hebben waar ze over praten doen een ferme duit in het zakje. En kijkers, die er niet doorheen prikken, worden er zenuwachtig van. Tsjonge jonge, wie had dat nu toch gedacht? Waar ben je nog veilig als vrouw, als meisje, als man trouwens ook, met al die gelukszoekers uit den vreemde? Ze steken er maar op los. En de grenzen blijven maar open.

Ik weet nog dat ik als klein jochie mee mocht met mijn ouders op bezoek bij een keuterboertje in Zeeuws-Vlaanderen. Ze hadden maar een handjevol koeien. Maar hoe liefdevol gingen ze daarmee om. Ze leefden dicht bij de natuur en dicht bij God en waren zo enorm tevreden met wat ze hadden. Ook al hadden ze geen geld om de Volkswagen Kever, waar van alles aan mankeerde, in te ruilen voor een beter exemplaar. Maar er was harmonie en gezelligheid als je bij hen kwam. Gelukkig was er toen nog niet de enorme bemoeizucht van de overheid. Er was nog geen EU. Wel de Europese Economische Gemeenschap (EEG) die op 1 januari 1958 werd opgericht.

Deze week komt het er voor de boeren op aan. De brief van landbouwminister Jaimi van Essen moet van tafel. De boeren trekken nu een grens en die gaan ze niet over. Mooi dat truckers zich gisteren bij hen aansloten. Want met die idiote brandstofprijzen staat ook bij hen het water aan de lippen. De regering laat ook hen stikken. Zijn niet bereid het voorbeeld van België en Duitsland te volgen om de brandstofprijzen te compenseren. Kort gezegd: de regering Jetten heeft geen hart voor Nederland, maar alleen voor zichzelf. Dramatisch, maar waar.

Eens kijken hoe burgemeesters en politie zich gaan gedragen. Hoe groot hun hart is voor de boeren, en de truckers. Ik wens alle vechters voor hun eerlijke boterham enorm veel succes! En: volhouden hè. Geen centimeter meer toegeven.