Onlangs organiseerde ik een Israël-avond hier in Friesland. Ik benaderde een aantal kerken of zij hier publiciteit voor wilden maken. Na tweemaal, driemaal vragen antwoordden een paar kerken ongeveer zo: ‘Wij maken uitsluitend publiciteit voor samenkomsten die onze eigen kerk betreffen’. Gelukkig kwamen er nog drie positieve reacties van kerken. Maar de respons viel tegen. Nou ja, eindelijk kwamen er toch nog zo’n 100 mensen, mede dankzij een WhatsApp-actie van de predikant die ik bereid vond de avond te leiden. Eerlijk gezegd had ik op driemaal zoveel mensen gerekend. Maar goed, we hadden een prachtige avond met een enorme saamhorigheid van mensen uit allerlei kerken. (Volgende week dinsdag krijg je een verslag van deze avond. Waarom dan pas? Dat hoor je dan).
Wat blijkt? De liefde voor Israël kalft af. Zelfs in kerken waar ik het niet van had verwacht. Is dat antisemitisme? Nee, zo zou ik het niet willen noemen. Maar de constante invloed van de media is wel zodanig dat steeds meer christenen moeite schijnen te hebben met Israël. En dat vind ik enorm triest en tegelijk ook onbegrijpelijk. Waarom?
De oorsprong van de kerk ligt toch in Israël? Daar is toch tweeduizend jaar geleden het christendom begonnen? Dus is de kerk afkomstig uit Israël. Is de kerk er dankzij Israël. Schaamt de kerk zich nu voor z’n afkomst? Zoals soms mensen zich schamen voor hun afkomst? Een aantal kerken blijkbaar wel. Predikers durven zich nauwelijks nog uit te spreken over Israël. Bang voor negatieve reacties. Want Israël is de kwade genius. En dan niet te vergeten: de vervangingstheologie die zegt dat Israël heeft afgedaan en dat de kerk in plaats van Israël is gekomen, blijkt nog steeds springlevend.
Arjen Lont, voormalig honorair consul van de staat Israël voor de provincies Friesland, Drenthe en Groningen, bezocht een Israël-weekend van de International Christian Embassy Jerusalem (ICE J) afdeling Nederland. Op zijn FB-pagina schrijft hij: ‘Wat mij opviel in de talloze ontmoetingen met verschillende deelnemers, was dat de kerken in Nederland lijden aan een ernstige ziekte. En dat is dat de gemeenteleden NIETS meer wordt verteld over het plan van God voor Israël en de Gemeente en de Volkeren. Er zullen uitzonderingen zijn. Maar dit hoor ik veel’, aldus Lont.
Een paar jaar geleden had ik een gesprek met een predikant van de PKN. Ik vertelde hem een voorstander te zijn van CvI (Christenen voor Israël) en hun visie aangaande Israël te geloven. Zijn gezicht betrok. Ik nodigde hem uit mij te vertellen hoe hij er dan over dacht. Alle beloften aangaande Israël waren volgens hem allang vervuld en het huidige Israël heeft daar niets meer mee te maken. Hij kwam met allerlei Bijbelteksten op de proppen om dit te bewijzen. Letterlijk zei hij: “Het zal mij een zorg zijn of er straks iemand op de Olijfberg terugkomt.” Ik was met stomheid geslagen.
Hoe kan ik, samen met gelukkig nog vele anderen, het verschil maken voor Israël? Door de kerk de kerk te laten en theologen te laten raaskallen. Gewoon als individueel kerklid de hand aan de ploeg te slaan. Initiatieven te ontplooien om de liefde voor Israël wakker te houden en financiële middelen bijeen proberen te krijgen voor projecten in Israël. Alle beetjes helpen. Niet het vele is goed, maar het goede is veel.
Regelmatig lees ik hoe blij en dankbaar mensen in Israël zijn voor alles wat voor hen wordt gedaan, ook vanuit dat antisemitische Nederland met een regering die anti-Israël en pro-Hamas is.
Israël leeft! Met z’n eeuwige veerkracht bouwt het voort in Tel Aviv en andere steden. Woestijngrond wordt vruchtbaar gemaakt. Er wordt geplant.
Israël leeft! Dankzij de God van Abraham, Izak en Jakob, de God van Israël.
Ik vrees dat straks geldt wat Nederland betreft: ‘Israël leeft! Maar de kerk is dood’.
Reactie plaatsen
Reacties