Daar stond ze donderdagavond als een heldin op de Dam. Ze werd aangekondigd als klein maar dapper. Een Joodse moeder van vier kinderen. Wat het met haar en haar gezin doet om iedere dag in Amsterdam geconfronteerd te worden met Jodenhaat. Haar dochter, die pas een nieuwe opleiding is begonnen, zegt op school uit angst niet dat ze een Jodin is. Want in haar klas wordt volop gescholden op de Joden. Onlangs zei haar oudste dochter tegen haar dat ze graag veel kinderen zou willen, maar ze vroeg zich af of het wel verantwoord is om in deze tijd kinderen op de wereld te zetten. Ze brak als moeder. Regelmatig krijgen ze te maken met bedreigingen. Naar haar toespraak moest ik luisteren. Het maakte diepe indruk op mij. Een gezin dat altijd in angst leeft omdat ze Joods zijn. Gelukkig ontvangen ze heel veel steun. Eén ding raak ik niet kwijt. Lieve vrienden zeggen tegen haar: “Meid, als het nodig is kun je bij ons onderduiken.” Dat trof mij diep. We zijn dus terug bij de jaren voor de Tweede Wereldoorlog. Toen moesten de Joden ook onderduiken. De geschiedenis herhaalt zich. Onderduiken.
“Is het tij nog te keren? Ik denk helaas van niet. Het is geen twaalf uur, het is half één!” “Vergis u niet, dit is eeuwenoude Jodenhaat in een nieuwe verpakking. Het schaamt zich niet meer, het is voluit geaccepteerd en hip.”
Ze vertelt hoe zij als meisje op school naar haar hoofd geslingerd kreeg: “Kankerjood.” “Hé Anne Frank, ze zijn vergeten je te vergassen.”
“Hoe vertel ik u wat 7 oktober met mij heeft gedaan, dat mijn volk opnieuw werd afgeslacht. Dat er heel even medeleven leek te zijn. Maar zodra bleek dat wij weigerden ons opnieuw weerloos naar de slachtbank te laten lijden sloeg dat medeleven om. Alsof de wereld beter over weg kan met dode Joden dan met Joden die weigeren dood te gaan.” “Lezen te pas en te onpas dat Hitler z’n werk niet heeft afgemaakt en solidariteit met Hamas. We worden bespuugd en bedreigd en we beheersen ook nog eens de hele wereld.”
Ze weigert om te vertrekken uit het land waar haar familie al honderden jaren woont.
Ik noem haar een heldin. Want je vertelt dit toch maar even voor zo'n tweeduizend mensen. Terwijl op de achtergrond een aantal Jodenhaters staan te schreeuwen. Ze vertelt zo dankbaar te zijn voor wat wij voor de Joden in Nederland doen. Dat er 36 bussen vol, zelfs uit België, naar de Dam zijn gekomen om daar pal te staan voor de Joden.
Ze vat haar toespraak samen met: “Free Jews from antisemitism!”
Joden. Onderduiken. Nederland anno 2026.
Reactie plaatsen
Reacties