Een militair wordt ’s morgens in alle vroegte uit z’n bed gebeld. Er is iets ergs aan de hand. Hij moet naar de grens met Gaza. Zijn vrouw schenkt nog een kopje koffie voor hem in en dan gaat hij weg. Hij zal zijn gezin niet meer levend terugzien. Ze wonen in een kibboets. Op de ramen van hun huis staat met grote plakletters: Happy Birthday. De dochter is die dag jarig en wordt 17 jaar. Niet veel later loeien de sirenes. Dan komen de terroristen in de kibboets waar het gezin woont. Mensen bellen elkaar op om binnen te blijven. De terroristen komen aan de deur. Maar het gezin schuilt bij elkaar in de woonkamer. Na aanbellen en bonzen op de huisdeur wordt deze geforceerd. Met alle kracht proberen ze de terroristen niet in de kamer te laten. Een grote jongen roept dat hij moslim is. Hij krijgt als antwoord dat ze hem dan niets zullen doen. “Doe alleen de deur open, we doen je niets.” Maar hij houdt met alle kracht de deur dicht. In de koelkast in de keuken vinden de terroristen de verjaardagstaart. Een van hen pakt met zijn handen er een stuk vanaf. Het lijkt hem goed te smaken.
De moeder en de kinderen die elkaar op de bank vasthouden zijn doodsbang. “Wordt dit onze dood?” vraagt de jarige dochter. “Nee,” zegt haar moeder, alles is oké.” Het laatste wat haar dochter zegt: “Het spijt me dat ik de verjaardagstaart gisteravond niet in de koelkast heb gezet.” Waarop haar moeder antwoordt dat zij dat wel heeft gedaan. Inmiddels stichten de terroristen brand in de keuken. Er komt steeds meer rook onder de deur door in de kamer. De jongen die de deur weet te barricaderen roept ten einde raad dat hij wil praten. Waarop een van de terroristen de brand blust met een fles water. De moeder en de kinderen weten door een raam naar buiten te klimmen. De jongen die zei dat hij moslim was opent de deur waarop de terroristen de kamer instappen. Op de vraag waar de rest van de familie is, zegt hij dat ze niet thuis zijn. “Waar zijn ze!?” Hij weet het niet. “Je liegt, klootzak” en ze schieten hem neer. Dan vinden ze de moeder en de kinderen in de tuin. Ze moeten naar binnen. De moeder zegt tegen de terroristen dat zij wel met hen meegaat. Even later schieten ze haar in de slaapkamer dood, waarna de kinderen op de bank hetzelfde lot ondergaan. De man en vader van het gezin komt later in de kibboets met collega’s, waarna hij de vreselijke ontdekking doet dat niemand meer leeft.
Een passage, op mijn manier verteld, van de film Fauda deel 8 van seizoen 5. Nog meer details van die rampzalige ochtend worden getoond. Ook van mensen die gebeld worden en naar het Nova festivalterrein komen om geliefden te helpen en dit met de dood moeten bekopen. De film is enorm aangrijpend. Zelden heb ik zo intens een film beleefd. Na afloop zat ik als versuft op de bank. Het duurde even voordat ik het verwerkt had.
Ja, het is een film. Een superknap stuk acteerwerk. Maar ja, die verschrikkelijke werkelijkheid hè… Ach, het is bekend.
Velen willen er niets meer over horen. Hebben het alleen maar over de doden in Gaza. Ze beseffen niet dat die niet waren gevallen als Hamas op die 7e oktober niet die slachtpartij had aangericht. Maar nee hoor, alles is de schuld van Israël.
Vader Bibas die zelf na martelingen in Gaza werd vrijgelaten en wiens vrouw Shiri en haar kinderen Ariel en Kfir in gevangenschap werden vermoord, kan nog steeds de draad niet oppakken. Hij wordt gekweld door ptss. Onlangs is hij verhuisd naar de Golanhoogte, een droom die hij en Shiri hadden om daar ooit te gaan wonen.
En dan dat prachtige gezinnetje, Johnny en Tamar, Kedam, Siman, Tov - ik raak niet uitgekeken op hun foto - wiens leven tragisch eindigde in een brandend huis.
Zij staan symbool voor die 1200 anderen, jong en oud die hun leven verloren, voor hen die hun gezondheid verloren, invalide raakten, zwaar getraumatiseerd zijn - sommigen zo erg dat ze een einde aan hun leven maakten. Die dagelijks dat verschrikkelijke gemis voelen.
Die vreselijke 7 oktober 2023 zal nooit meer vergeten worden. Ook wij herdenken morgen al die lieve mensen wiens stem voor altijd is verstomd. Wij hebben nog een stem en wij mogen ons laten horen. Tegen alle Jodenhaat en Israëlhaat in. Zwijg dan niet. Maar spreek. Am Yisrael Chai!
Reactie plaatsen
Reacties